Συντάκτης άρθρου:akmakas
Εικόνα: kid.jpg
 
 
Όταν η παιδική ηλικία πεθαίνει,
τα πτώματα της τα λέμε «ενήλικες».
Brian Aldiss, 1925
 
Από ανέκαθεν όταν ήμουν μικρό παιδί αναρωτιόμουν πως είναι να είσαι μεγάλος.
Πως αισθάνεσαι σαν μεγάλος και τι νιώθει αυτός ο γκριζομάλης των 40 και 50.Πως είναι να κάθεσαι στην αιωνόβια πολυθρόνα του σαλονιού του,διαβάζοντας εφημερίδα,και κοιτώντας τα βαρετά προγράμματα της τηλεόρασης,και δεν μιλάω για τους Ντιουκς όχι φυσικά.Μιλάω για κάποιες βαρετές εκπομπές με θέμα τα εικαστικά,και θέματα πολιτιστικού περιεχομένου με εκείνη την βαρετή αργόστροφη θολή φωνή του αφηγητή η οποία περισσότερο σε κοίμιζε παρά σου τόνωνε το ενδιαφέρον.Πως μπορούσε να ζει λοιπόν αυτός ο κακόμοιρος πενηντάρης ο οποίος δεν έπαιζε κρυφτό και κυνηγητό όπως εγώ,η δεν είχε καθημερινούς φίλους όπως εγώ και ο οποίος ποτέ δεν μάλωνε με κανένα ενώ εγώ πλακωνόμουν και πότε πότε με κανένα αλλά μετά η παρέα παρέα.Όλοι οι μεγάλοι της ηλικίας έδειχναν να είναι πάντα σοβαροί και σκυθρωποί.Περπατούσαν άλλοτε γρήγορα και άλλοτε αργά και με σταθερά βήματα γύρω από τις γειτονιές θέλοντας πάντα να πάνε κάπου..Να πάνε σπίτια τους η στις δουλειές τους,η στην διασκέδασή τους αλλά όταν λέμε διασκέδαση μην φανταστείτε τίποτα κρυφτό κυνηγητό,η τις βραδυνές ιστορίες της παρέας με θέμα τα φαντάσματα και άλλα περίεργα,αλλά μιλάω για εκείνη την φρικτή διασκέδαση που μαζεύονται όλοι τους στα καφενεία τρώγοντας σουβλάκια,πίνοντας μπύρες και καπνίζοντας σαν τα φουγάρα,όπως και στις βραδυνές εξόδους και μαζώξεις σε διάφορα σπίτια συζητώντας τόσο βαρετά και ανούσια πράγματα ,που ουδέποτε μπόρεσα να παρακολουθήσω, και πάλι τρώγοντας σουβλάκια,πίνοντας μπύρες και καπνίζοντας σαν τα φουγάρα.Θέματα κομματικά,θέματα ποδοσφαιρικά,θέματα υπαρξιακά και εργασιακά...μα τι είναι αυτά τα πράγματα?Για εμένα όλα το ίδιο βαρετά είναι..Έτσι περνούσαν καλά οι ενήλικοι δηλαδή?Και αναρωτιόμουν.Γιατί δεν δοκιμάζουν να παίξουν κανένα παιχνίδι στα Game & Watch της Nintendo να δείτε τι θα πει διασκέδαση,η αντί να συζητάτε για το τι έκανε η άχρηστη ομάδα σας,γιατί δεν πέρνετε επιτέλους την καταραμένη απόφαση να μαζευτείτε και να παίξετε μπάλα μαζί μας στις αλάνες της γειτονιάς.....


......Πως είναι να ζεις χωρίς παιχνίδια...κρυφτό και κυνηγητό....

...Αναρωτιέμαι.....

Δεν θα μου άρεσε ποτέ να μεγαλώσω..

Άραγε φταίει η ηλικία τους η κάτι άλλο..Μήπως φταίει ο εσωτερικός τους κόσμος?Μα τους είδα στις Ελληνικές ταινίες που γελούσαν χοροπηδούσαν και έσπαζαν πλάκες.Άρα δεν είναι η ηλικία ίσως κάτι άλλο πάντως δεν μπορεί να είναι η ηλικία.

Εικόνα: τα μήλα.jpgΣτα παιχνίδια της γειτονιάς οι μεγάλοι πάντα απουσίαζαν..Αυτοί έχαναν όμως...

Αυτά τα ερωτήματα είχα λοιπόν σαν μικρό παιδί και εγώ και πιστέψτε με δεν ήθελα ποτέ να μεγαλώσω παρα μόνο να μπορώ τα καλοκαίρια να γυρνάω ότι ώρα θέλω το βράδυ στο σπίτι...Πολλά θέλω ε?και το σχολείο που το βάζετε ε?Πότε διάβασμα πότε να ετοιμάσουμε τις εργασίες πότε πότε πότε..Ουφ πάλι εργασίες ρε μαμαααααα? Να πω την αλήθεια ήθελα λίγο να μεγαλώσω όμως λίγο,πολύ λίγο ίσα ίσα να μπορώ να κάνω ότι θέλω αλλά αυτά με τον καιρό τα συνάντησα τρώγοντας τα μούτρα μου πολλές φορές μέχρι να βάλω μυαλό. Δυστυχώς οι ερωτήσεις μου δεν μπόρεσαν εκείνη την στιγμή να απαντηθούν αλλά τώρα πλέον στα 40 έχω καταλάβει τι παίζει...Καταλάβατε και εσείς έτσι?Δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε το θέμα λοιπόν για όλα αυτά που συμβαίνουν στους ενήλικες είναι το μάγμα που κόβει τα γέλια κόβει την χαρά κόβει την αισιοδοξία..Πιστεύω πως για να μπορέσουμε να ξαναζήσουμε σαν παιδιά θα πρέπει να γίνουμε και πάλι παιδιά..Όχι φυσικά να παίζουμε με τα αυτοκινητάκια στις άλλοτε αλάνες τις γειτονιάς μας,αλλά να γίνουμε παιδιά στην ψυχή.Το πως θα γίνει αυτό ο κάθε ένας έχει σίγουρα τον τρόπο του αλλά αυτό είναι κάτι εντελώς προσωπικό.Σε αυτή την ενότητα λοιπόν μπορούμε να κάνουμε μια μικρή κατάθεση ψυχής αυτών των αγνών αναμνήσεων.ίσως στο τέλος που ξέρετε να αποτελέσουν όλα αυτά το φάρμακο για μια προσωπική έξοδο από αυτή την μουντή ηλικία των 40 και 50 με τις μεγάλες πολυθρόνες τις ατελείωτες εφημερίδες και τις σκυθρωπές βόλτες στις γειτονιές...

Συνολική βαθμολογία (0)

0 έως 5 αστέρια

Χρήστες σε αυτή την συζήτηση

  • Καταχωρήθηκε 04 September 2012 - 01:24 PM

    Γιώργο αφού σ' ευχαριστήσω για το άρθρο σου θα σου πω ότι αυτό ακριβώς κάνουμε συνειδητά και ασυνείδητα, στα ρετροφόρουμ αναζητώντας την αναβίωση των αναμνήσεων μας!

  • Καταχωρήθηκε 04 September 2012 - 01:36 PM

    Δείτε τα μηνύματαakmakas, σχετικά με 04 September 2012 - 09:50 AM, είπε

    Πιστεύω πως για να μπορέσουμε να ξαναζήσουμε σαν παιδιά θα πρέπει να γίνουμε και πάλι παιδιά.....

    Χμ! Πολύ ωραίο θέμα! Λατρεύω τέτοιες συζητήσεις!
    Λοιπόν akmakas ξέρεις τι νομίζω εγώ...
    Νομίζω ότι την λύση θα την βρούμε στην παραπάνω φράση που έγραψες...
    Χεχε, θα σου εξηγήσω αμέσως τι εννοώ!
    Πολλές φορές κάνω σκέψεις....πως να στο πω...
    σσσουτ όμως γιατί θα στο πω ψιθυριστά...να μην μας ακούσουν κιόλας και μας χαρακτηρίσουν κάπως....
    Κάνω σκέψεις... <<Π-Α-Ι-Δ-Ι-Κ-Ε-Σ>> :;;l:
    Σκέφτομαι σαν ακόμα ένας Πίτερ Παν που ζει στην χωρά του "ΠΟΤΕ", ναι την χώρα που δεν μεγαλώνεις ποτέ!

    Σκέφτομαι και εύχομαι να έρθει μια μέρα, το τέλος του κόσμου (τσου..τσου, ελάτε τώρα, που πάει το μυαλό σας παλι! Γίνεται παιδιά και σκεφτείτε και πάλι αγνά.... δεν εννοώ αυτό το τέλος.. εννοώ ένα τελείως ακίνδυνο τέλος χωρίς να στοιχίσει την εξάλειψη του ανθρωπ. γένους) :allright:

    Το τέλος για μένα θα ήταν ένα ακόμα "όραμα", ένα "παιδικό όραμα" σαν και αυτά που είχαμε κάθε μέρα όπως τότε που ζούσαμε έντονα την κάθε μας στιγμή!!! Ας συνεχίσω όμως να σας εξηγήσω τι εννοώ σχετικά με το τέλος....


    Το τέλος του Κόσμου ειναι πολύχρωμο!

    Ένα πρωινό που λέτε στην χωρά του "ΠΟΤΕ δεν μεγαλώνω" όλος ο κόσμος κοιτώντας τον ουρανό με την δική του ματιά ο καθένας μας και φυσικά μέχρι εκεί που φθάνει το δικό μας πνευματικό όριο, αρχίζει και διακρίνει μια λάμψη που όλο γίνεται πιο εκτυφλωτική μέχρι...

    Μέχρι που τα μάτια των ανθρώπων άρχισαν να μην χρησιμεύουν στην όραση τους και έτσι ο καθένας άρχισε να βλέπει ξαφνικά με τα μάτια της ψυχής, εκείνης της ξεχασμένης ψυχής που έχουμε κλείσει μέσα μας εδώ και πολλά χρονια για χάρη της προσωπικής μας ανθρώπινης σκληρότητας (εδω σκέψου ζωή!) πάσης φύσεως και της σκληρότητας της ώριμης σκέψης που αναμασά τον στοχασμό των άλλων μεσώ της κίβδηλης σοβαροφάνειας. Η ώριμη αυτή σκέψη μεγαλώνοντας μας μαθαίνει μονο το συμφέρων, το οποίο είναι σαν το κεφαλή της μυθικής μέδουσας με τα φίδια που ανεμίζουν φιδίσια πέρα δώθε σκανάρονταν για κάποιο νέο θύμα να δηλητηριάσουν! Φτάνει όμως!!!!!!

    Η τιμωρία!

    Αυτό θα διαρκέσει ίσα ίσα μέχρι που απο κάθε άνθρωπο της ζωής τούτης να χύσει ένα και μοναδικό δάκρυ πόνου :hguit5: .... Ένα δάκρυ σαν και αυτά που μας έβγαιναν αυθόρμητα όταν ήμασταν παιδιά!!! Θυμηθείτε τι κλάμα ρίχναμε τοτε και τώρα δεν μπορούμε ούτε να κλάψουμε αλλα ούτε και να γελάσουμε...


    Όλοι οι άνθρωποι και ξεχωριστά ο κάθε ένας, είδαν το δικό του "όραμα" μα και το "παιδικό τους όραμα" μέσα απο την ψυχή τους!

    Έτσι δεν φοβούνταν πια και άνοιξαν τα ματιά τους και βλέποντας με άλλη ματιά, με την ματιά της αγάπης, αντίκρισαν οτι είχαν γινει όλοι πάλι παιδιά...

    Δεν υπήρχε μεγάλος πια, μόνο παιδιά!!! Άρχισαν τότε να παίζουν και να τραγουδούν και να σχεδιάζουν τον κόσμο με πινέλα και μαρκαδόρους αλλα και με αγαπημένα χρώματα που μονο ζωντάνια και ευθυμία δίνουν στην ζωή τους! :smile:

    Στην πραγματικότητα και πάλι!

    Τι ωραίο που είναι να ονειρεύεσαι έτσι! Δημιουργείς πολλά πράγματα! Έτσι δημιούργησα και εγώ αυτή την ιστορία για να σας μεταβιβάσω κάποιες σκέψεις μου σχετικά με την παιδικότητα μου! Όπου Η χωρά του ΠΟΤΕ για μένα είναι ένα ασφαλές μέρος στο μυαλό μου, που το ανατρέχω όταν ξεφεύγω απο τον εαυτό μου και δεν είμαι παιδί λόγω των κοινωνικών προβλημάτων της καθημερινότητας μου. Είναι ο γόνιμος κήπος μου, είναι η νοερή άυλη που "παίζω" με τα παιχνίδια μου δημιουργώντας ξανά και ξανά τον παιδικό μου εαυτό!

    Άραγε είναι ένα παιδιακίστικο όνειρο ή είμαι παιδί ακόμα;;

    Δεν ξέρω να σας πω, αλλα νιώθω σαν μέσα μου σαν παιδί, το βλέπω στον καθρέφτη και συγκεκριμένα οχι τον υλικό καθρέφτη στο σπίτι μου, που κάθε μερα κοιτάω και βλεπω χαμογελαστά την καράφλα μου και τις ρυτίδες μου και χαιρομαι!!!Μονο τα μάτια μου βλέπω κατάματα σε αυτο τον υλικό καθρέφτη, να δω αν έχουν μέσα τους σε ακόμα λίγη απο την παιδική μου αφέλεια και ειλικρινή έκφραση που βλέπουμε κοιτώντας ένα παιδί στον δρόμο, εαν θέλετε το δικό σας παιδί για όσους ειναι παντρεμένοι!Μέσα απο τα ματια τους βλέπεις τον κόσμο ολο, τον Θεό, τον αληθινό κόσμο, το όραμα για να ζεις-να αισθάνεσαι-να αγαπάς-να προσφέρεις-να πιστεύεις και τέλος να αναγεννιέσαι καθημερινά με κλάμα (όπως η γέννηση ενος παιδιού) και να φεύγεις με γέλια απο τούτο τον αληθινό κόσμο για να ξαναζήσεις και πάλι!

    http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=mjrCB4k8YSw
    http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=_vxguaVJGxc

    Ψάξτε το παιδί μέσα σας, νοσταλγήστε, χαμογελάτε και θυμηθείτε εκείνες τις εποχές της ανεμελιάς!

  • Καταχωρήθηκε 04 September 2012 - 01:45 PM

    Πολύ ωραίο το κείμενό σου συμφωνώ απόλυτα!!

  • Καταχωρήθηκε 07 September 2012 - 05:15 PM

    Πραγματικά Γιώργο ωραίο thread φίλε καθώς και το ποστ του circleag
    και πιστεύω ότι τουλάχιστον η δικιά μας η γενιά δεν θα μείνει στις πολυθρόνες βλέποντας άχρηστες εκπομπές, με βλέπω στα 50 να παίζω ακόμη βιντεοπαιχνίδια φαντάσου ότι τώρα στα 35 μου αρέσουν περισσότερο από τα καινούργια .

  • Καταχωρήθηκε 24 October 2012 - 04:21 PM
    Υπάρχει ένα καλό και ένα κακό παιδιά σ`αυτη την κουβέντα..Το καλό είναι οτι όλοι όσοι από εμάς είναι 30+,τα ζήσαμε πάρα πολύ καλά!!Ισως να μή το ξαναπεράσουμε,αλλά τα ζήσαμε!!

    Και το κακό είναι οτι τα παιδιά μας,(έχω ένα γιό),δέν θα ζήσουν όπως ζήσαμε εμείς...

    Οχι στο θέμα οτι υπάρχει κρίση,γιατί και παλεώτερα δέν υπήρχε κρίση,αλλά δέν υπήρχαν λεφτά,αλλά οτι δέν υπάρχουν αλάνες να βγούν τα παιδιά να παίξουν,δέν υπάρχει κάτι ουσιαστικό να δούν στην τηλεόραση,δέν μπορούν να μείνουν έξω μόνα τους στο δρόμο γιατί υπάρχει φόβος,δέν υπάρχει πραγματική φιλία και τα παιδιά ζηλεύει το ένα το άλλο,ναί θα το πώ!! Υπάρχει το κινητό τηλέφωνο..

    Ξεχνάτε πόσο ωραία ήταν η ζωή χωρίς το κινητό?Φεύγαμε απο το σπίτι και έκανες ότι ήθελες,χωρίς να σε ενωχλήσει κανένας?Απλά άκουγες απο τον μπαμπά σου,"μήν αργήσεις" και γυρνάγαμε στις 10 στο σπίτι και μετά τις δέκα,πέζαμε αμπάριζα απ`έξω απ`το σπίτι μέχρι τις 12?

    Είναι κάτι όμως που πραγματικά,δέν ξέρω εάν μπορεί να ξαναγίνει αυτό.......Και πιστεύω οτι ένας λόγος οτι μαζεύουμε Η/Υ,retro consoles,περιοδικά κτλ,είναι οτι θέλουμε να κρατίσουμε και ίσως να μοιραστούμε αυτές τις στιγμές με τους φίλους μας ή και τα παιδιά μας...

    Βάζω κι εγώ μιά μικρή φωτό απο την παιδική μου ηλικία,που είμαι μαζί με το αδερφό μου δεξιά,την γιαγιά μου δεξιά κι εγώ με το γκιγκιό μου και το τσίγκινο σοβρακάκι στη μέση της φωτό....

    Συνημμένα :
    No permission to view attachments
  • Καταχωρήθηκε 27 October 2012 - 12:05 PM

    Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις...Αισθάνομαι πως βρίσκομαι εκεί τώρα..Έτσι είναι Τόλη όπως τα λες τα πράγματα..Πάντα η εξέλιξη στον πλανήτη μας βρισκόταν στην τεχνολογία πάσης φύσεως..Οι αξίες όμως ποτέ δεν εξυψώθηκαν..Κάθε χρόνο και χειρότερα λοιπόν γιαυτό keep retro alive!

Άλλα άρθρα

Σχεδόν όλοι οι Θεσσαλονικείς έχουν περάσει από το παλιό Λούνα παρκ.Στις μνήμες μας έρχονται μουσικές γέλια και φωνές,και όμορφα χρωματιστά λαμπάκια τα οποία ζωντανεύουν σαν όραμα μπροστά στα μάτια μας.Εμείς εδώ θυμόμαστε το παλιό αγαπημένο μας λούνα παρκ στην Νέα παραλία Θεσσαλονίκης.

Microstores of 80s

Κάνουμε μια μεγάλη βουτιά πίσω στον χρόνο στην δεκαετία του 80,και σας παρουσιάζουμε τα καταστήματα πληροφορικής που υπήρχαν εκείνη την εποχή στην Ελλάδα.Το ταξίδι αυτό είναι κυρίως  νοσταλγικό για όλους εμάς που ζήσαμε τους υπολογιστές και την ιστορία τους από τα πρώτα κιόλας βήματά τους.

Συνεντεύξεις

Στο καλοκαιρινό PC Master του Ιουνίου του 2011,μαζί με το τετρασέλιδο αφιέρωμα με θέμα την ολοκλήρωση των 133 τευχών του Pixel σε ψηφιοποιημένη μορφή που ολοκληρώθηκε από εμάς στο retrovisions,είχαμε και την ευκαιρία να δώσουμε μια συνέντευξη στον αρχισυντάκτη του PC Master Χρήστο Κουβόπουλο με θέμα το περιοδικό Pixel και η εποχή των home micros.

Game review

Αποκλεισμένη από κάθε δυνατή βοήθεια,η Ellen Ripley βρίσκεται μόνη σε ένα διαστημικό σταθμό με ένα θανατηφόρο επισκέπτη.Η μάχη είναι άνιση γιαυτό και θα πρέπει να ξεπεράσει κάθε αδυναμία της για να βγει ζωντανή.Σας παρουσιάζουμε ένα μοναδικό survival horror stealth adventure game,όπου ο ήχος θυμίζει παραγωγές του George Lukas και η ατμόσφαιρα σε ταινίες που κέρδισαν όσκαρ..

Ψηφιοποιήσεις

Another World

Game review

Πόσο θα ήθελα να γυρνούσα τον χρόνο πίσω....Να ζήσω και πάλι με τους δικούς μου την κάθε μέρα.Να απολαμβάνω και πάλι τον καθαρό ουρανό και να μυρίζω την γύρη των λουλουδιών.Όνειρα απατηλά.Τώρα θα πρέπει να αντιμετωπίσω τον θάνατο κατάματα για να μπορέσω να επιβιώσω σε αυτό τον κόσμο...

        Διαβάστε το review

Σύνδεση στο blog

Συνδεμένοι χρήστες

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 71 guests και κανένα μέλος

retrosystem

Game review

Μια γυναίκα δυο ψυχές.Ένα μεγάλο μυστικό,και ένας επιστήμονας που θα προσπαθήσει να ανακαλύψει το φαινόμενο Jodie.Κάνουμε μια παρουσίαση σε ένα παιχνίδι σταθμός στην πορεία του PS3.Πρόκειται να ζήσουμε έντονα συναισθήματα όπως τα ζει εκείνο το μικρό κορίτσι που διαθέτει μέσα της μια τεράστια δύναμη.

Τελευταία σχόλια στο blog

Τελευταίες Αγγελίες

Εκδηλώσεις

retrovisions.gr - Compupress 15  χρόνια  χωρίς  το  Pixel. Εκδήλωση.
Στα πλαίσια των 15 ετών χωρίς το Pixel, η Compupress μέσο του Pc Master ετοίμασε ένα μοναδικό αφιέρωμα για τους εραστές του τότε περιοδικού.Μέσα σε όλη αυτή την χαρά παρευρεθήκαμε και εμείς καλεσμένοι ως αντιπρόσωποι και συντελεστές της ολοκλήρωσης των τευχών του Pixel σε ψηφιακή μορφή στα γραφεία της εταιρίας σε μια εκδήλωση που σίγουρα θα μείνει στην ιστορία.

Game review

 
Ένας χαμένος ιερέας και ο γιος του που ψάχνει να τον βρει σε ένα περίεργο χωριό.Εγκαταλελειμμένα σπίτια και μυστήριοι χωρικοί.Η ασφάλεια της ημέρας αλλά και οι εφιάλτες της νύχτας.Ένας εφιάλτης ξεκινάει,και δεν πρόκειται να βγείτε ζωντανός αν δεν τον αντιμετωπίσετε πρόσωπο με πρόσωπο.Κάνουμε ένα σκοτεινό review στο Personal Nightmare ένα παιχνίδι σταθμό στα horror adventure games από το μακρινό 1989.