Συντάκτης άρθρου:akmakas
 
 
 
 
Τι όμορφα τα παιδικά μας χρόνια...Θα μου μείνουν αξέχαστες οι καλοκαιρινές μέρες που έζησα στις αρχές του 80..Προβλήματα?Τι είναι αυτό δεν το ξέραμε.

Ήμασταν μια αρκετά μεγάλη παρέα περίπου δέκα με δεκαπέντε παιδιά και μαζευόμασταν σιγά σιγά μετά τις 6 το απόγευμα απέναντι στην αλάνα όπως την λέγαμε για το καθιερωμένο παιχνίδι.Συνήθως παίζαμε ποδόσφαιρο γιατί εκείνη την εποχή είχαμε και το μουντιάλ.Χωριζόμασταν σε ομάδες,και παίρναμε μια ομάδα του ποδοσφαίρου για να παίξουμε.Συνήθως παίζαμε με Γερμανία που ήταν υπερδύναμη τότε και Αργεντινή ας είναι καλά ο Μαραντόνα και το παιχνίδι καλά κρατούσε μέχρι την στιγμή που έπεφτε το σκοτάδι.Φώτα δεν είχαμε γιαυτό και σταματούσαμε.Ποιος κέρδισε?Φυσικά η ομάδα με αρχηγό τον Αντώνη.Μεγάλο ταλέντο ο άτιμος ότι και αν έπαιζε το έκανε πολύ καλά πραγματικά χαιρόσουν να τον βλέπεις και μερικές φορές τον ζηλεύαμε γιατί εμείς δεν μπορούσαμε να τον φτάσουμε.Τελικά έφτασε Η ώρα για λίγη ξεκούραση,και τρέχαμε να πιούμε νερό σε μια βρύση που είχαμε λίγο ποιο πέρα.Θυμάμαι την καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή από το τρέξιμο την ώρα που βάζαμε το χέρι μας να πιούμε νερό ενώ ο ιδρώτας έτρεχε σαν κορόμηλο από τα μέτωπα μας.Βαγγέλη..Βαγγέλη έλα να πάρεις το σάντουιτς φώναζε η μητέρα του μικρού Βαγγελάκου και δώστου ο βαγγελάκος έτρεχε με το κοντό παντελονάκι γεμάτο σκόνη για το σπίτι να πάρει το σάντουιτς.

Αν νομίζετε ότι εκείνη την ώρα το διαλύαμε κάνετε λάθος.Η ώρα εκείνη την περιμέναμε πως και πως για να παίξουμε το αγαπημένο μας κρυφτό.Δεν είχαμε κανόνες όλοι κρυβόμασταν εκεί γύρω και περιμέναμε πότε θα απομακρυνθεί το παιδί που φιλούσε για να βγούμε και να ακουμπήσουμε το σημείο που μετρούσε από το 1 έως το 10 και έτσι κερδίζαμε.Οι κανόνες ήταν πολύ απλοί άλλωστε αυτά που γράφω δεν τα γράφω για τους παλιούς, αλλά για τα νέα παιδιά που ίσως να μην έχουν παίξει ποτέ στην ζωή τους το κρυφτό (λίγο απίθανο βέβαια)πάντα κάθε φορά υπήρχε αυτός που μετρούσε σε ένα χώρο από το ένα έως το δέκα χωρίς να βλέπει τους άλλους που πάνε να κρυφτούν.Βέβαια δεν έλειπαν και οι ζαβολιές με το ένα μάτι να παίζει κρυφά αλλά τι να κάνουμε παιδί χωρίς ζαβολιές γίνεται?δεν γίνεται.Μέχρι να μετρήσει έως το δέκα εμείς γινόμασταν καπνός..Τρέχαμε όπου βρούμε ψάχνοντας μια καλή κρυψώνα ενώ παράλληλα είχαμε τις φωνές τις κ.Βάσως που γκρίνιαζε και μας έδιωχνε γιατί κάναμε φασαρία.Ε και με το δίκιο της.Δεν είναι εύκολο πράγμα να ακούς κάθε μέρα 15 παιδιά να φωνάζουν για τρεις ολόκληρες ώρες τουλάχιστον.

Ήμασταν μια αρκετά μεγάλη παρέα περίπου δέκα με δεκαπέντε παιδιά
και μαζευόμασταν σιγά σιγά μετά τις 6 το απόγευμα

Γενικά είχαμε αρκετά εγκαταλειμμένα σπίτια στην παλιά μου γειτονιά,απομεινάρια της δεκαετίας του 50 και 60.Λίγο αργότερα κατεδαφίστηκαν και αυτά για να γίνουν οι κλασσικές πολυκατοικίες.Συνήθως πεταγόμασταν στο απέναντι σπίτι το οποίο ήταν εγκαταλελειμμένο και λεηλατημένο.Μύριζε ανυπόφορα από ακαθαρσίες αλλά τι μας ένοιαζε?Δεν ενοχλούμασταν αν θα κολλήσουμε τίποτα γιατί απλά ήμασταν άτρωτοι!Στο σπίτι εκείνο είχαμε συγκεκριμένο χρόνο που καθόμασταν.Αν καθόμασταν πολύ ώρα κολλούσαμε ψήλους στα πόδια ένα απίστευτο πράμα και δώστου έβλεπες κυρίως τα κορίτσια να καθαρίζουν τους ψήλους από τα πόδια τσιρίζοντας και εμείς τα αγόρια να γελάμε κοροϊδεύοντας τες.Γενικά είχαμε αρκετά εγκαταλειμμένα σπίτια στην παλιά μου γειτονιά και πολλές κρυψώνες,απομεινάρια της δεκαετίας του 50 και 60.Μάλιστα μερικές από αυτές ήταν άκρως επικίνδυνες, ότι πρέπει για να σπάσεις πόδια και χέρια,αλλά εμείς δεν σταματούσαμε πουθενά.Δυστυχώς λίγο αργότερα όλα αυτά τα σπίτια κατεδαφίστηκαν για να γίνουν οι κλασσικές πολυκατοικίες και μαζί με τα σπίτια κατεδαφίστηκαν και οι κρυψώνες μας.Ευτυχώς που τα προλάβαμε δεν λέτε να μην είμαστε και αχάριστοι.Το σκοτάδι και το κρυφτό λοιπόν πήγαιναν μαζί και μου άρεσε ιδιαίτερα το κρυφτό εκείνα τα ανέμελα χρόνια γιατί η αίσθηση του μυστηρίου και της περιπέτειας ήταν πολύ έντονηι.Κόβαμε μέχρι και την ανάσα μας βλέποντας τα πόδια του παιδιού που μας έψαχνε να πλησιάζουν απειλητικά προς το μέρος μας.Πραγματικά ήταν μια απίστευτη και πρωτόγνωρη αίσθηση που μας κυρίευε εκείνη την ώρα.
Μόλις περνούσε ο κίνδυνος και βλέπαμε ακάλυπτη την βάση του παιδιού που φιλούσε βουρ τρέχαμε να του την καταλάβουμε.Άλλες φορές το καταφέρναμε άλλες φορές πάλι αν ήταν γρηγορότερος από εμάς μας περνούσε και έφτανε πρώτος στην βάση του λέγοντας φτου φτου ένας Γιώργος..Φτού και εγώ έχασα από ποιον?μα από τον Αντώνη ταχύτατος και στο κρυφτό ασυναγώνιστος ο άτιμος.
Η ώρα και πάλι πέρασε πήγε 10..Μερικά παιδιά πήγαιναν ποιο νωρίς στο σπίτι ένδειξη των αυστηρότερων γονέων..Εγώ πήγαινα στο σπίτι στις 10 και μισή άντε καμιά φορά να το τραβούσα μέχρι τις έντεκα αλλά κάπου εκεί έπρεπε να το διαλύσουμε.Άντε πάλι στο σπίτι ΩΧ μωρέεε θέλω να κάτσω και άλλο αλλά που να τολμήσουμε να κάνουμε κατάχρηση της ελευθερίας που μας έδωσαν τα μεγάλα κεφάλια.Το κρυφτό το ακολουθήσαμε μέχρι και το τέλος του δημοτικού,μετά σαν μια αόρατη δύναμη μας έσπρωχνε σε άλλα παιχνίδια ποιο δυνατά όπως το μπάσκετ π.χ.Οι αναμνήσεις φυσικά από αυτό το παιχνίδι εκείνα τα όμορφα χρόνια είναι πολλές όπως και στους περισσότερους άλλωστε.Ήταν τελικά μεγάλη ευλογία να είσαι πιτσιρικάς στις αρχές του 80 μεγάλη μαγεία.Αγαπημένα χρόνια που θα μου μείνουν αξέχαστα και φυσικά θα τα θυμάμαι για πάντα όσο θα ζω...

 

 

 

Συνολική βαθμολογία (0)

0 έως 5 αστέρια

Χρήστες σε αυτή την συζήτηση

  • Καταχωρήθηκε 17 April 2013 - 02:38 PM

    Πολύ ωραίο και συγκινητικό άρθρο!!! +1 απο μένα!

    Δεν κατάλαβα ποτε μου γιατί σιγά σιγά άρχισαν να λιγοστεύουν τα παιδιά που έπαιζα κρυφτό και αλλα παιχνίδια μαζι τους...
    Τους παρότρυνα πολλές φόρες να βρεθούμε ξανά αλλα δεν ήταν εκεί.. είχαν φύγει .. για πάντα!

    Είχαν μεγαλώσει, είχαν αλλάξει ενδιαφέροντα βασικά και με πείραζε αυτό γιατί είναι σαν το παιχνιδι "ντόμινο" που το ένα παρασύρει το άλλο για να πέσουν στο τέλος όλα μαζι. Έτσι έπρεπε να κάνω και εγώ συνειδητοποιοντας οτι έπρεπε να μεγαλώσω απότομα!!!

    Συνεχίζω όμως να πηγαίνω στα ίδια σημεία που έπαιζα και εδώ στον Πειραιά άλλα και στο νησί το καλοκαίρι και να κάθομαι στο ίδιο παγκάκι που πηγαίναμε και προσπαθώ να θυμηθώ οτι έχει απομείνει αναλλοίωτο στο μέρος με την πάροδο του χρόνου. Περιμένω νοσταλγώντας μήπως έρθουν ξανά..μηπως ακουσω καποια φωνη, μηπως ανοίξει μια πύλη στο χρόνο ξαφνικά και γυρίσουν όλα πίσω σε εκείνη την εποχή.

    Ωραίες αναμνήσεις και νοσταλγία που με κάνει να χτυπά η καρδιά μου, σίγουρα ξερετε πως και εσείς...

    Όπως όταν είσαι ερωτευμένος. Ερωτευμένος όμως όχι με κάποιον άλλα με εκείνη την εποχή!

    Ειμαι ακόμα παιδί, δεν άλλαξα ούτε θα αλλάξω πότε!

  • Καταχωρήθηκε 17 April 2013 - 06:27 PM

    +1 και από εμένα ...ακριβώς έτσι πέρασα τα παιδικά μου χρόνια, τα καλοκαίρια στην Περαία...αξέχαστα χρόνια, πραγματικά !

  • Καταχωρήθηκε 18 April 2013 - 08:16 AM

    circleag, σχετικά με 17 April 2013 - 02:38 PM, είπε
    Ειμαι ακόμα παιδί, δεν άλλαξα ούτε θα αλλάξω πότε!

    Έτσι φιλαράκι...Κάποιοι άλλαξαν εμείς όχι!

  • Καταχωρήθηκε 18 April 2013 - 11:11 AM

    Τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα στην πλάκα,Αθήνα.Ποδόσφαιρα στα αρχαία(δε με τιμάει καθόλου αυτό) και κυνηγητά με τους φύλακες,βόλτες με τα ποδήλατα και ραντεβού για πετάγματα στο ζάππειο και τις στήλες του Ολυμπίου διός,βόλτες στο παζάρι στο μοναστηράκι τις Κυριακές,γενικώς άλλα χρόνια.
    Μου λείπουν πάρα πολύ,όμως η ζωή συνεχίζεται!
    Παιδί παραμένω ακόμα όπως όλοι οι άντρες πιστεύω!
    Μπράβο Γιώργο+1 και από εμένα!

retrovision player

Διαβάστε επίσης

Σήμερα συμπληρώνονται ακριβώς 27 ολόκληρα χρόνια από την μέρα που άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο της Μπολόνια ίσως ο καλύτερος οδηγός όλων των εποχών,ο Βραζιλιάνος Ayrton Senna.Ένα όνομα που οι παλαιότεροι στον χώρο και κυρίως οι βραζιλιάνοι ακόμη δεν το έχουν ξεχάσει.Ήταν ο άνθρωπος που τα Σαββατοκύριακα των Γκραν πρι έδινε απέραντη χαρά στην πατρίδα του στέλνοντας τους οπαδούς του στον ουρανό.
               Διαβάστε το θέμα

Συνεντεύξεις

Εικόνα: ΔΥΤΙΚΟΣ ΑΝΕΜΟΣ.jpgΑγαπητοί retrovisioners,έχουμε την μεγάλη χαρά να φιλοξενούμε ένα αρκετά παλιό συγκρότημα από την Θεσσαλονίκη,το οποίο πρόσφατα μας χάρισε την πρώτη του δισκογραφική δουλειά.Έχουμε την μεγάλη χαρά να έχουμε κοντά μας το συγκρότημα Δυτικός Άνεμος.

Άλλα άρθρα

Σχεδόν όλοι οι Θεσσαλονικείς έχουν περάσει από το παλιό Λούνα παρκ.Στις μνήμες μας έρχονται μουσικές γέλια και φωνές,και όμορφα χρωματιστά λαμπάκια τα οποία ζωντανεύουν σαν όραμα μπροστά στα μάτια μας.Εμείς εδώ θυμόμαστε το παλιό αγαπημένο μας λούνα παρκ στην Νέα παραλία Θεσσαλονίκης.

Microstores of 80s

Κάνουμε μια μεγάλη βουτιά πίσω στον χρόνο στην δεκαετία του 80,και σας παρουσιάζουμε τα καταστήματα πληροφορικής που υπήρχαν εκείνη την εποχή στην Ελλάδα.Το ταξίδι αυτό είναι κυρίως  νοσταλγικό για όλους εμάς που ζήσαμε τους υπολογιστές και την ιστορία τους από τα πρώτα κιόλας βήματά τους.

Συνεντεύξεις

Στο καλοκαιρινό PC Master του Ιουνίου του 2011,μαζί με το τετρασέλιδο αφιέρωμα με θέμα την ολοκλήρωση των 133 τευχών του Pixel σε ψηφιοποιημένη μορφή που ολοκληρώθηκε από εμάς στο retrovisions,είχαμε και την ευκαιρία να δώσουμε μια συνέντευξη στον αρχισυντάκτη του PC Master Χρήστο Κουβόπουλο με θέμα το περιοδικό Pixel και η εποχή των home micros.

Ψηφιοποιήσεις

Game review

Σε ένα κόσμο εχθρικό δυο άνθρωποι παλεύουν για την επιβίωσή τους.Ο θάνατος είναι εύκολος ενώ η ζωή δεν έχει πλέον καμία αξία.Θυμόμαστε το the last of us ένα εξαιρετικό survival horror adventure game από την χρονιά του 2013 και το κάνουμε μια horror survival παρουσίαση όπως πραγματικά του αξίζει.

Another World

Σύνδεση στο blog

Συνδεμένοι χρήστες

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 103 guests και κανένα μέλος

retrosystem

Game review

Μια γυναίκα δυο ψυχές.Ένα μεγάλο μυστικό,και ένας επιστήμονας που θα προσπαθήσει να ανακαλύψει το φαινόμενο Jodie.Κάνουμε μια παρουσίαση σε ένα παιχνίδι σταθμός στην πορεία του PS3.Πρόκειται να ζήσουμε έντονα συναισθήματα όπως τα ζει εκείνο το μικρό κορίτσι που διαθέτει μέσα της μια τεράστια δύναμη.

Τελευταία σχόλια στο blog


Купить Тест-полоски с доставкой по Украине
Όσοι από εσάς είχατε κάποτε στην κατοχή σας ένα ΖΧ Spectrum plus σίγουρα θα θυμάστε και εκείνο το πο...

Τελευταίες Αγγελίες

Εκδηλώσεις

retrovisions.gr - Compupress 15  χρόνια  χωρίς  το  Pixel. Εκδήλωση.
Στα πλαίσια των 15 ετών χωρίς το Pixel, η Compupress μέσο του Pc Master ετοίμασε ένα μοναδικό αφιέρωμα για τους εραστές του τότε περιοδικού.Μέσα σε όλη αυτή την χαρά παρευρεθήκαμε και εμείς καλεσμένοι ως αντιπρόσωποι και συντελεστές της ολοκλήρωσης των τευχών του Pixel σε ψηφιακή μορφή στα γραφεία της εταιρίας σε μια εκδήλωση που σίγουρα θα μείνει στην ιστορία.

Game review

 
Ένας χαμένος ιερέας και ο γιος του που ψάχνει να τον βρει σε ένα περίεργο χωριό.Εγκαταλελειμμένα σπίτια και μυστήριοι χωρικοί.Η ασφάλεια της ημέρας αλλά και οι εφιάλτες της νύχτας.Ένας εφιάλτης ξεκινάει,και δεν πρόκειται να βγείτε ζωντανός αν δεν τον αντιμετωπίσετε πρόσωπο με πρόσωπο.Κάνουμε ένα σκοτεινό review στο Personal Nightmare ένα παιχνίδι σταθμό στα horror adventure games από το μακρινό 1989.