Συντάκτης άρθρου:akmakas
 
 
 
 
 
Γενικά με χιούμορ.Πόσο αγαπώ το δημοτικό μου σχολείο.Παλιά πίστευα πως κάποτε αυτό το κτίριο θα κατεδαφιζόταν λόγο ηλικίας. Από τότε που πήγαινα πρώτη τάξη το σχολείο εκείνο μετρούσε ακριβώς 69 χρόνια ζωής.Πρόκειται για ένα μοναδικό κτίριο που χρησιμοποιήθηκε στα χρόνια της κατοχής ως νοσοκομείο,και αργότερα έγινε ξανά το οχυρό γνώσεων που μέσα από αυτό βγήκαν γιατροί,δικηγόροι,δάσκαλοι,αναρχικοί,κλέφτες,λωποδύτες,και άλλα ένδοξα παλικάρια του 60 και του 70.Όλοι αυτά τα πρωτοπαλίκαρα λοιπόν φοίτησαν εκεί μέσα,σε εκείνο το ιστορικό σχολείο.Γυρνώντας πίσω τον χρόνο φέρνω πολλές αναμνήσεις στο μυαλό μου και θυμάμαι καθαρά κάτι γλυκά χτενισμένα παιδάκια με καθαρά παλιομοδίτικα ρούχα και όρεξη γεμάτα για μάθηση,να δείχνουν με το δάχτυλο στεγνά το παιδάκι που έξυσε το μολύβι κάτω από το θρανίο στην δασκάλα μας με αντάλλαγμα ένα μεγάλο μπράβο στο ρουφιάνο,και μια σφαλιάρα στον ηθικό αυτουργό.
 
Το τι σφαλιάρες έπεφταν εκεί μέσα δεν μπορείτε να φανταστείτε.Πράγματι η δασκάλα μας όντως ήταν αυστηρή,Κρητικιά βλέπετε,την οποία την είχαμε στις τρεις πρώτες τάξης του δημοτικού.Την έλεγαν Κατερίνα Καστρινού και τότε πρέπει να ήταν γύρω στα πενήντα και κάτι.Εύσωμη όπως ήταν με εκείνο το χοντρό χέρι και την βαριά βέρα μοίραζε σφαλιάρες αδιακρίτως ακόμη και για χαζό λόγο.Παρόλα αυτά εμείς την αγαπούσαμε και πάντα κάναμε ότι μας έλεγε,όχι αν ήθελες ας μην έκανες αυτό που σου έλεγε!Σε αυτό το σχολείο λοιπόν μάθαμε το ξύλο αλλά κάναμε και τους πρώτους μας φίλους.Θυμάμαι τα ατελείωτα παιχνίδια στα διαλείμματα παίζοντας διάφορα παιχνίδια,και θυμάμαι κάποια παιδάκια που ήθελαν να είναι πάντα αρχηγοί του παιχνιδιού γιατί τύχαιναν να έχουν περισσότερο ύψος από τα άλλα,όπως και νοσταλγικά θυμάμαι.....θυμάμαι....θυμάμαι κάποια παιδάκια με μονίμος μια πράσινη βρωμερή μύξα στην μύτη τους,η οποία κατέρρεε αργά και βασανιστικά προς το στόμα τους και έλεγα.Θεέ μου τώρα θα την φάει μετά θα την φάει.
 
 Η πρώτη τάξη του δημοτικού με δασκάλα την Κατερίνα Καστρινού.Μου φαίνεται σαν ψέματα πως πέρασαν τόσα χρόνια.

Tα κορίτσια από την άλλη έπαιζαν σχοινάκι παλαμάκια και τραγουδούσαν μονίμως όμορφα τραγουδάκια όπως...λέω λέω τιπ τιπ τιπ .λέω λέω τιπ τιπ τιπ ουαν του θρι.Ανάθεμα και αν κατάλαβα ποτέ τι τραγουδούσαν και τι σήμαιναν αυτά τα τραγούδια.Και βεβαίως ούτε λόγο να μας δουν ερωτικά ε.Σε κάθε διάλειμμα περίμενα να παίξω τον γιατρό στην παρέα τους αλλά στο τέλος από γιατρός γινόμουν ο αόρατος άνθρωπος που βλέπαμε τότε και στην ασπρόμαυρη τηλεόραση μας.Επίσης στα διαλείμματα διακινούσαμε ιδιαίτερα τα χαρτάκια της Figurine Pannini τα οποία έδιναν και έπαιρναν εκεί.Τα κορίτσια είχαν τα δικά τους αυτοκόλλητα τα οποία μάζευαν σαν τρελά όχι ότι εμείς τα αγόρια πηγαίναμε πίσω.Αν θυμάμαι καλά ήταν κάτι χαρτάκια από το άλμπουμ της Panini με τίτλο Sarah Kay - I love you με κούκλες που έγραφαν επάνω Ι love you,Ι miss you,αστεράκια και συννεφάκια και ένα κάρο άλλα χαζά,ενώ εμείς πέρα από τα αυτοκόλλητα Ελληνικό ποδόσφαιρο 81 η Μουντιάλ 82 τα οποία και αυτά τα ανταλλάζαμε μεταξύ μας είχαμε ποιο δυναμικά παιχνίδια όπως τον τζόγο!!

Εικόνα: monthly_08_2011/post-2-131457141283.jpg
Το αγαπημένο μου σχολείο από την πλευρά της οδού Δελφών το 1987.

Τα τσιχλοτσιγάρα τα κακάο τα καζίνα έχουν κλείσει τα καλύτερα τα σπίτια.Το πάθος του τζόγου είναι ένα θέμα το οποίο έδινε και έπαιρνε στα διαλείμματα.Τότε γύρω στις αρχές του 80,είχαν βγει κάτι φακελάκια με χρήματα από όλες τις χώρες.Μάρκα,Γιεν,λύρες,Αγγλίας,όλες οι χώρες περνούσαν από τα χέρια μας.Ξέρω ξέρω θα μου πείτε ότι έτσι μάθαμε και κάτι για τις άλλες χώρες...ναι..μάθαμε,αλλά μάθαμε επίσης πόσο θέλαμε να παχύνουμε τον μάτσο με τα ψεύτικα λεφτά γδέρνοντας τον αντίπαλο.Το παιχνίδι ήταν απλό.Στήναμε το χαρτονόμισμα στον τοίχο και το αφήνουμε απαλά απαλά να πέσει στο πάτωμα.Το χαρτάκι έπεφτε στριφογυρίζοντας αργά κάνοντας πιρουέτες.Το επόμενο λοιπόν χαρτάκι που θα έριχνε ο αντίπαλος έπρεπε να πλακώσει το άλλο που είχε πέσει πρώτο και αυτό ήταν,γινόταν δικό σου.Τι αγωνία τι ενδιαφέρον τι πάθος...τι ξύλο,τι σφαλιάρες τι κουτουλίδια έπεφταν,γιατί ο ριμαδιασμένος ο αέρας φύσηξε και μας πήρε το χαρτάκι μακριά ενώ ετοιμαζόμουν να αρπάξω την κερδισμένη λεία μου.Δεν ήταν λίγες οι φορές που μετρούσαμε ξανά και ξανά παχύ μεγάλο μας μάτσο και νιώθαμε μια ικανοποίηση ότι έχουμε επιτέλους μαζέψει ένα αξιοσέβαστο αριθμό από κόκκινα πράσινα μπλε χαρτονομίσματα με τις περίεργες φάτσες επάνω.Μάλιστα το πάθος μας για να μεγαλώσουμε την συλλογή μας ήταν τόσο μεγάλο που κάποια στιγμή άρχισαν να γίνονται κλοπές!!!Και φυσικά ποιος θα την πατήσει?εγώ.Με έκλεψαν!!Με έκλεψαν!!Μου πήραν τα χρήματά μου!!Λείπουν χρήματα από την τσάντα!!Φώναζα σαν καημένος αλλά κανείς δεν γνώριζε τίποτα.Ο μισός μου πάκος με τα χρήματά που είχα καταφέρει να περισυλλέξω μετα κόπου και βασάνων είχε κάνει φτερά!Καλά να πάθω όμως τέτοιο πλούτο δεν τον παρατάς έτσι απλά κάτω από ένα φερμουάρ μιας τσάντας.

 Εικόνα: monthly_08_2011/post-2-131460155602.jpg
Η πίσω πλευρά του σχολείου φιλοξενούσε τις μπασκέτες.
 
Με το χτύπημα του κουδουνιού όλα τα παιδάκια έτρεχαν γρήγορα να μπουν στην τάξη τους και μέσα σε λίγα λεπτά οι πόρτες έκλειναν και μια απίστευτη ησυχία επικρατούσε σε όλο το σχολείο.Καθ όλη την διάρκεια του μαθήματος δεν ακουγόταν απολύτως τίποτα,παρά μόνο η φωνή της δασκάλας μας.Δεν περνούσε καν από το μυαλό μας να πιάσουμε συζήτηση με τον συμμαθητή μας,γιατί αν τολμούσαμε να μιλήσουμε και μας έπαιρνε χαμπάρι η γκεστάπο,ε τότε ήταν που η φάπα έπεφτε σύννεφο.Και μιλάμε για φάπα από χέρι Κρητικιάς με ότι συνεπάγεται αυτό.Θυμάμαι τον εαυτό μου πολλές φορές να τρέχω καθυστερημένος από το διάλειμμα στον διάδρομο περνώντας με ταχύτητα μια ατελείωτη σειρά από μικροσκοπικά κρεμασμένα μπουφανάκια στους βαμμένους με λαδομπογιά πράσινους,τοίχους φτάνοντας λαχανιασμένος έχω από την πορτα της τάξης.Άραγε θα φάω κατσάδα η θα την γλιτώσω και αυτή την φορά?Συνήθως την γλίτωνα αλλά μερικές φορές έπεφτε η τιμωρία.Η έμενα έξω και περίμενα ακίνητος δίπλα στην πόρτα,η έμπαινα μέσα και καθόμουν πάλι όρθιος και ακίνητος για δέκα λεπτά μπροστά στην είσοδο.Τα σκέφτομαι τώρα και γελάω αλλά αυτές οι τιμωρίες είχαν τον σκοπό τους.Ήθελαν να μας σωφρονίσουν και να μας κάνουν ποιο υπεύθυνους.Αλλά να που εμείς δεν καταλαβαίναμε τίποτα,ντουγάνια ήμασταν.Και να επιτέλους !!Το κουδούνι χτύπησε.Ήρθε η ώρα για παιχνίδι.Πρωτίστως όμως ένα γλυκό από το κυλικείο είναι ότι πρέπει για αρχή!
 
Εικόνα: monthly_08_2011/post-2-13145714578.jpgΕικόνα: monthly_08_2011/post-2-131457275048.jpg
(Αριστερά)Tο κατώφλι για το κυλικείο και τα Θεϊκά εδέσματα.
(Δεξιά)Το περίφημο κυρτό δέντρο.Υπάρχει ακόμη και στέκεται αγέρωχο στον χρόνο.

Επίθεση...απάνω τους.Το διάλειμμα για εμάς είχε δυο λειτουργίες.Η μια ήταν το κέρδος στον τζόγο,και η άλλη ήταν να μεταμορφωθούμε σε σούπερ ήρωες.Ναι καλά διαβάσατε και μην διανοηθείτε να κοροϊδέψετε.Στο μάθημα ήμασταν απλοί θνητοί,φυσιολογικά παιδιά δηλαδή.Αλλά στο διάλειμμα γινόμασταν η ομάδα ΤΖΙ.Η ομάδα ΤΖΙ ήταν μια σειρά κινουμένων σχεδίων που παιζόταν στην Ελληνική τηλεόραση από τα τέλη του 70 μέχρι περίπου και τα μέσα του 80.Περιέγραφε τις περιπέτειες πέντε σούπερ ηρώων οι οποίοι φορούσαν στολή και πετούσαν με το διαστημόπλοιο τους τον Φοίνικα βγάζοντας κάποιες αποστολές.Εμείς βέβαια στολή δεν είχαμε αλλά είχαμε πει τον αρχηγό να μας φέρει.Πότε? αόριστον.Παίρναμε λοιπόν και εμείς τα μπουφάν μας και κουμπώναμε το πρώτο κουμπί ενώ το υπόλοιπο έπεφτε πίσω σαν μπέρτα φωνάζοντας επίθεσηηηηηη απάνω τους!!!Φωνάζαμε ξανά και ξανά κάνοντας γύρες στο σχολείο σαν τα βλαμμένα αφού εχθροί δεν υπήρχαν.Η βάση μας ήταν δυο δέντρα στο πίσω μέρος της αυλής στα οποία σκαρφαλώναμε επάνω σαν τις μαιμούδες.Τώρα θα μου πείτε τι σχέση έχει η ομάδα TZI με τις μαϊμούδες καμία αλλά τι περιμένετε να σας πω,πως η βάση μας ήταν το death star από την ταινία πόλεμος των άστρων?δεν θα γινόμουν πιστευτός...

Εικόνα: monthly_08_2011/post-2-131457105057.jpgΤο εκκλησάκι του σχολείου μας.Μια εικόνα που αντίκριζα σε κάθε διάλειμμα.

Ο Κυρ Νίκος η Κ.Χαρίκλεια και το κυλικείο!Όπως όλα τα καλά σχολεία έτσι και εμείς είχαμε το δικό μας αγαπημένο κυλικείο.Το κρατούσε για χρόνια ένα ζευγάρι ηλικιωμένων ο Κ.Νίκος και η Κ.Χαρίκλεια οι οποίοι μάλιστα αν δεν κάνω λάθος έμεναν και εκεί σε κάποιο διπλανό χώρο.Το διάλειμμα ήταν πραγματικά ο εφιάλτης για το ηλικιωμένο ζευγάρι και αυτό γιατί με το χτύπημα του κουδουνιού,ερχόταν ένα πεινασμένο τσούρμο από μικρά μπάσταρδα,βλαμμένα παιδιά,και εγώ μαζί και πιεζόμασταν ασφυκτικά επάνω στον μακρύ ξύλινο πάγκο κοπανώντας τα δεκάρικα με δύναμη Τακ,τακ,τακ,τακ,τακ Φανταστείτε δέκα δώδεκα παιδιά να χτυπάνε όλα μαζί.Δηλαδή Τακ,τακ,τακ,τακ,τακ, Χ 12 Τακ,τακ,τακ,τακ,τακ,Τακ άστα να πάνε!ΧΑΜΟΣ! ο Κ.Νικος κρατούσε τα αυτιά του κάνοντας γκριμάτσες ενώ τα γυαλιά του χόρευαν στον ρυθμό του Paris Latino.Μια τυρόπιτα 12 δραχμές.Ένα γλύκισμα τσολιάς σαν κιμωλία με χρωματιστή ζελατίνα 5 δραχμές.Μια μαστίχα αυτή με την Αμερικάνικη σημαία 1 δραχμή.Στο τέλος ο Κ.Νίκος έχανε τα αφτιά του και εμείς χάναμε τα λεφτά μας, αλλά γεμίζαμε με Θεϊκά γλυκίσματα τα δόντια μας μέχρι που τα χάναμε και αυτά στο τέλος από την υπερβολική ζάχαρη,αλλά δεν βαριέσαι τα πρώτα είναι θα βγάλουμε άλλα...

Εικόνα: monthly_08_2011/post-2-131457143987.jpg

Στο διάλειμμα τα παιδιά ξεχύνονταν σαν χείμαρρος από τα σκαλιά

Παιχνιδάκια αθώα και ειρηνικά.Επίσης το διάλειμμα μας άνοιξε νέους ορίζοντες.Μάθαμε τα αθάνατα παιχνίδια των παππούδων μας όπως το κρυφτό το κυνηγητό η αμπάριζα η μπάλα.Επίσης μάθαμε τι είναι το ανοιγμένο κεφάλι,η το σκισμένο γόνατο,και τα σπασμένα δόντια.Ωραία πράγματα δηλαδή αντρίκια.Γυρνούσαμε στο σπίτι ματωμένοι και μονίμως έβλεπα την φάτσα της μητέρας μου με γουρλωμένα μάτια να λέει..Ωχ!!πάλι γύρισε ο γιος μου από το μέτωπο.Καλές φάσεις αξέχαστες στιγμές.Στιγμές ΙΟΝ αμυγδάλου.

Τα όργανα υπηρεσίας.Τσάντα,στυλός,μολύβια,πρόχειρο,τετράδια μάρκας super,ξύστρα,χάρακας βιβλία.Όλα αυτά χωρούσαν σε μια τσαντούλα η οποία καθημερινά φούσκωνε ασφυκτικά έτοιμη να σκάσει,από βιβλία κασετίνες σάντουιτς.Αχ πόσο θα ήθελα να ήμουν ο σπορ Μπίλι ο ήρωας από άλλο πλανήτη!Βου και α βα,Γου και α γα διαβάζαμε από το αναγνωστικό μας και μαθαίναμε να συντάσσουμε τις πρώτες μας προτάσεις.Κοιτάζω από το παράθυρο και βλέπω πως έξω έχει σκοτεινιάσει για τα καλά.Ακόμη μια σχολική μέρα πέρασε και ξεκινάμε να τα μαζεύουμε για να πάμε στο σπίτι.Αφού μαζέψαμε την σχολική μας πραμάτεια πήραμε τα μπουφάν μας από τον διάδρομο που τα κρεμούσαμε και ξεκινούσαμε να τα βάζουμε βοηθώντας ο ένας τον άλλο να τα φορέσει.

Εικόνα: anagnostiko.jpgΑλφαβητάριο Α και Β έκδοση των Βαλαβάνη, Τσουρέκη (εκδ. 1979, 1980, 1981).
Το αναγνωστικό μας στην πρώτη τάξη του δημοτικού.Ένα βιβλίο ταξίδι στα αγνά παιδικά μας χρόνια

Και να σου σε λίγα λεπτά ήμασταν έτοιμοι.Λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι η δασκάλα μας κάθε φορά,ξεκινούσε να μας τραγουδά δημοτικά τραγούδια.Εκίνησε η γερακίνα για νεροοοοό κρύο νερό ντρουμπου ντρουμ πουντρουμ πουντρουμ πουντρουμ,τα βραχιόλια της βροντούν,πέφτουνε και κάνουν ντρούμ,και άλλα δημοτικά τραγούδια,ενώ παράλληλα την ακολουθούσαμε και εμείς τραγουδώντας μαζί της.Πολύ σύντομα το κουδούνι χτύπησε για ακόμη μια φορά,σχολάσαμε.Έξω έχει κρύο και είναι σκοτεινά,και εγώ περιμένω στο προαύλιο υπομονετικά βάζοντας τα κρύα μου χεράκια στις τσέπες να έρθει να με πάρει η μητέρα μου.Κοιτάζω γύρο μου τα μπαλκόνια των σπιτιών και βλέπω τα πρώτα λαμπάκια των Χριστουγέννων να αναβοσβήνουν χαρμόσυνα και γιορτινά.Μα ναι τα Χριστούγεννα έρχονται σε λίγες μέρες,και όλοι τα περιμένουμε πως και πως.Άραγε τι δώρο να ζητήσω από τους γονείς μου?Δεν πέρασε πολύ ώρα και η μητέρα μου πιστή στο ραντεβού της ήρθε να με πάρει για να πάμε σπίτι..Χμμ σήμερα είναι τετάρτη έχει Ντιουκς δεν το χάνω με τίποτα.

Εικόνα: school-book.jpgΈνα αναμνηστικό λεύκωμα για όλους τους απόφοιτους της έκτης τάξης
του 73ου δημοτικού σχολείου που αποφοίτησαν το 1985.
Τώρα πια μεγαλώσατε..
Ανοίξτε τα φτερά σας και φτιάξτε την ζωή σας όπως εσείς μπορείτε.
Γίνετε δυνατοί και αν κάποτε λυγίσετε ανοίξτε το μικρό αυτό βιβλίο και ξεφυλλίστε το.
Θα πάρετε δύναμη για να σηκωθείτε και πάλι...
 
Είναι πολλές οι μνήμες μου από εκείνα τα αθώα χρόνια,και πραγματικά αισθάνομαι ευλογημένος που τα έζησα εκεί μέσα τόσο όμορφα.Το σχολείο μας,εκείνο το διατηρητέο σχολείο το οποίο υπάρχει ακόμη και δέχεται στην αγκαλιά του ακόμη τα παιδιά μας θα είναι για εμένα το σπίτι που με γαλούχησε και μου έδωσε τα πρώτα θεμέλια για την μετέπειτα μου πορεία όπως και σε όλα τα παιδιά ανεξαρτήτου ηλικίας φυσικά.Απλά η τάξη του 1979 θα έχει πάντα το κάτι το διαφορετικό για εμένα.Θα έχει την απλότητα στα παιχνίδια μας στο ντύσιμο μας,δίπλα στους ξεχωριστούς μας δασκάλους που μας δίδαξαν τις αρχές και την σημασία της οικογένειας.Επίσης εκείνα τα θεσπέσια γλυκά του κυλικείου μας αλλά και το ηλικιωμένο ευλογημένο ζευγάρι που εργαζόταν εκεί.
 
Πόσο αγαπώ το δημοτικό μου σχολείο και θα το αγαπώ όσο θα ζω....

 

 

 

 

Συνολική βαθμολογία (0)

0 έως 5 αστέρια

Χρήστες σε αυτή την συζήτηση

Ανάγνωση παλαιότερων μηνυμάτων
  • Καταχωρήθηκε 18 July 2009 - 01:05 AM

    Τέλειο!!!! Παρόλο που οι περισσότεροι απέχουμε χιλιόμετρα μακριά είναι σα να έχουμε τις ίδιες εμπειρίες από το ίδιο σχολείο και την ίδια τάξη!!! Λες και γνωριζόμασταν από παλιά!!!! Και μια και ανέφερες τα παιχνίδια αγοριών και κοριτσιών στα διαλείμματα, εμείς είχαμε πάει ένα βήμα πιο πάνω έχοντας καθιερώσει το κυνηγητό Αγοριών - Κοριτσιών!!!! Απίστευτο γέλιο και πολύ τρεχάλα καθ όλη τη διάρκεια του διαλείμματος!!!! Φυσικά τη μια μέρα κυνηγούσαν τα αγόρια την άλλη τα κορίτσια... Αποτέλεσμα να έχεις μια τάξη κατακόκκινη καταϊδρωμένη και με τούς παλμούς της καρδιάς μας στο μέγιστο από την τρεχάλα. Άντε μετά σε τέτοια τάξη η δασκάλα να διδάξει ΓΟΥ και Α = ΓΑ , ΤΟΥ και Α = ΤΑ και όλο μαζί???... κατσούλα !!!!! (όπως λένε και τη γάτα στο χωριό της μητέρας μου!!)

  • Καταχωρήθηκε 18 July 2009 - 04:46 AM

    Ναι!!!Και μετά όλοι ψωνίσαμε απο το πλαίσιο!!! Το κυνηγητό αγόρια κορίτσια ήταν το αγαπημένο μου!!!!

  • Καταχωρήθηκε 18 July 2009 - 05:26 AM

    Νομίζω ότι μόνο εσύ αγόρασες ΖΧ από το πλαίσιο....

  • Καταχωρήθηκε 18 July 2009 - 05:29 AM

    Turrican έγραψε:Ναι!!!Και μετά όλοι ψωνίσαμε απο το πλαίσιο!!!Το κυνηγητό αγόρια κορίτσια ήταν το αγαπημένο μου!!

    Και μετά πήγαμε και στη ίδια σχολή

  • Καταχωρήθηκε 18 July 2009 - 05:51 AM

    Ναι!!!! Και τον ίδιο αγαπημένο καθηγητή!!!!

  • Καταχωρήθηκε 15 April 2010 - 04:43 AM

    Έχω βάλει φωτογραφίες παιδιά αν θέλετε ρίξτε τις μια ματιά...

  • Καταχωρήθηκε 16 April 2010 - 04:34 AM

    Ακόμη μία φορά μπράβο Γιώργο, μου θύμισες τρομερές ιστορίες από το Δημοτικό (ύπάρχει ακόμη, και διατηρώ σχέσεις με τον δάσκαλό μου, που είναι ακμαιότατος, παρά την ηλικία του). Θα τις γράψω κάποιαν άλλη στιγμή...

  • Καταχωρήθηκε 16 April 2010 - 04:36 AM

    Θέλω και εγώ να βγάλω φωτό απο το σχολείο μου άλλα τώρα είμαι εξωσχολικός και θα με κοιτούν περίεργα..

  • Καταχωρήθηκε 03 March 2014 - 01:32 PM

    Γεια σας, είμαι καινούρια στην ενότητα και προσπαθώ να βρω το αλφαβητάριο του 1979-1981- β΄μέρος. Ξέρει κανείς πού μπορώ να το βρω ή αν έχει κάποιος υλικό (φωτό); Ευχαριστώ πολύ και Καλή Σαρακοστή!

  • Καταχωρήθηκε 03 March 2014 - 10:14 PM

    Καλώς ήρθες Λίτσα...Δεν ξέρω αν μιλάς για αυτό Αυτό επανεκδόθηκε και δημοσιεύθηκε στο βήμα της Κυριακής πριν λίγες μέρες ως πιστό αντίγραφο του πραγματικού..

    Γενικά όλα τα αλφαβητάρια βγαίνουν ξανά στο βήμα της Κυριακής!!

retrovision player

Διαβάστε επίσης

Σήμερα συμπληρώνονται ακριβώς 27 ολόκληρα χρόνια από την μέρα που άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο της Μπολόνια ίσως ο καλύτερος οδηγός όλων των εποχών,ο Βραζιλιάνος Ayrton Senna.Ένα όνομα που οι παλαιότεροι στον χώρο και κυρίως οι βραζιλιάνοι ακόμη δεν το έχουν ξεχάσει.Ήταν ο άνθρωπος που τα Σαββατοκύριακα των Γκραν πρι έδινε απέραντη χαρά στην πατρίδα του στέλνοντας τους οπαδούς του στον ουρανό.
               Διαβάστε το θέμα

Συνεντεύξεις

Εικόνα: ΔΥΤΙΚΟΣ ΑΝΕΜΟΣ.jpgΑγαπητοί retrovisioners,έχουμε την μεγάλη χαρά να φιλοξενούμε ένα αρκετά παλιό συγκρότημα από την Θεσσαλονίκη,το οποίο πρόσφατα μας χάρισε την πρώτη του δισκογραφική δουλειά.Έχουμε την μεγάλη χαρά να έχουμε κοντά μας το συγκρότημα Δυτικός Άνεμος.

Άλλα άρθρα

Σχεδόν όλοι οι Θεσσαλονικείς έχουν περάσει από το παλιό Λούνα παρκ.Στις μνήμες μας έρχονται μουσικές γέλια και φωνές,και όμορφα χρωματιστά λαμπάκια τα οποία ζωντανεύουν σαν όραμα μπροστά στα μάτια μας.Εμείς εδώ θυμόμαστε το παλιό αγαπημένο μας λούνα παρκ στην Νέα παραλία Θεσσαλονίκης.

Microstores of 80s

Κάνουμε μια μεγάλη βουτιά πίσω στον χρόνο στην δεκαετία του 80,και σας παρουσιάζουμε τα καταστήματα πληροφορικής που υπήρχαν εκείνη την εποχή στην Ελλάδα.Το ταξίδι αυτό είναι κυρίως  νοσταλγικό για όλους εμάς που ζήσαμε τους υπολογιστές και την ιστορία τους από τα πρώτα κιόλας βήματά τους.

Συνεντεύξεις

Στο καλοκαιρινό PC Master του Ιουνίου του 2011,μαζί με το τετρασέλιδο αφιέρωμα με θέμα την ολοκλήρωση των 133 τευχών του Pixel σε ψηφιοποιημένη μορφή που ολοκληρώθηκε από εμάς στο retrovisions,είχαμε και την ευκαιρία να δώσουμε μια συνέντευξη στον αρχισυντάκτη του PC Master Χρήστο Κουβόπουλο με θέμα το περιοδικό Pixel και η εποχή των home micros.

Ψηφιοποιήσεις

Game review

Σε ένα κόσμο εχθρικό δυο άνθρωποι παλεύουν για την επιβίωσή τους.Ο θάνατος είναι εύκολος ενώ η ζωή δεν έχει πλέον καμία αξία.Θυμόμαστε το the last of us ένα εξαιρετικό survival horror adventure game από την χρονιά του 2013 και το κάνουμε μια horror survival παρουσίαση όπως πραγματικά του αξίζει.

Another World

Σύνδεση στο blog

Συνδεμένοι χρήστες

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 80 guests και κανένα μέλος

retrosystem

Game review

Μια γυναίκα δυο ψυχές.Ένα μεγάλο μυστικό,και ένας επιστήμονας που θα προσπαθήσει να ανακαλύψει το φαινόμενο Jodie.Κάνουμε μια παρουσίαση σε ένα παιχνίδι σταθμός στην πορεία του PS3.Πρόκειται να ζήσουμε έντονα συναισθήματα όπως τα ζει εκείνο το μικρό κορίτσι που διαθέτει μέσα της μια τεράστια δύναμη.

Τελευταία σχόλια στο blog


Купить Тест-полоски с доставкой по Украине
Όσοι από εσάς είχατε κάποτε στην κατοχή σας ένα ΖΧ Spectrum plus σίγουρα θα θυμάστε και εκείνο το πο...

Τελευταίες Αγγελίες

Εκδηλώσεις

retrovisions.gr - Compupress 15  χρόνια  χωρίς  το  Pixel. Εκδήλωση.
Στα πλαίσια των 15 ετών χωρίς το Pixel, η Compupress μέσο του Pc Master ετοίμασε ένα μοναδικό αφιέρωμα για τους εραστές του τότε περιοδικού.Μέσα σε όλη αυτή την χαρά παρευρεθήκαμε και εμείς καλεσμένοι ως αντιπρόσωποι και συντελεστές της ολοκλήρωσης των τευχών του Pixel σε ψηφιακή μορφή στα γραφεία της εταιρίας σε μια εκδήλωση που σίγουρα θα μείνει στην ιστορία.

Game review

 
Ένας χαμένος ιερέας και ο γιος του που ψάχνει να τον βρει σε ένα περίεργο χωριό.Εγκαταλελειμμένα σπίτια και μυστήριοι χωρικοί.Η ασφάλεια της ημέρας αλλά και οι εφιάλτες της νύχτας.Ένας εφιάλτης ξεκινάει,και δεν πρόκειται να βγείτε ζωντανός αν δεν τον αντιμετωπίσετε πρόσωπο με πρόσωπο.Κάνουμε ένα σκοτεινό review στο Personal Nightmare ένα παιχνίδι σταθμό στα horror adventure games από το μακρινό 1989.